Zaterdagmorgen en de wind schudt aan de takken van de bomen en de struiken in de tuin. Er is koffie, geurige thee die naar peperkoek ruikt en de poes zoekt een plekje om zich op te krullen en te slapen. Buiten is het te koud en te onrustig, binnen is er toch niets anders te doen. Ik luister naar een heruitzending van het obscure programma ‘Late Night Lab’ dat ’s avonds laat op de al even obscure zender Klara wordt uitgezonden. Repetitieve muziek ter ere van de verjaardag van Philip Glass, dat maakt me rustig. De warme, diepe stem van de presentator ook.

Achter mijn ogen sluimert nog maar een klein beetje hoofdpijn, een restant van de migraine die me gisteren opnieuw teisterde. In de kranten doen mensen nog altijd druk over dat pact en klinkt voor de zoveelste dag op rij de onheilspellende vraag of we tegen het einde van de dag nog een regering hebben? Men doet alsof dat iets zou uitmaken. In de heisa van de afgelopen week is de politicus die het flinkst durft te zeggen ‘waar het op staat’ opnieuw de populairste. We willen zo graag geloven in een simpele oplossing en denken dat leiders die zelfzeker zeggen dat zij weten hoe het moet ook echt weten hoe het moet. Wij volgen vage dwaallichten in het moeras.

Gisterenavond keek ik naar The Sea of Trees, één van de laatste films van Gus Van Sant. De man die mij in mijn jeugdjaren blij maakte met verrassende en intrigerende films zoals Drugstore Cowboy of My Own Private Idaho heeft nu een behoorlijk sentimentele en nietszeggende prent afgeleverd. Jammer van het acteertalent van Naomi Watts en Matthew McConaughey, die een milde versie spelen van het koppel uit ‘Who’s Afraid of Virginia Woolf?’. Zij is een alcoholiste, maar de functionerende variant. Hij is een mislukte academicus die lesgeeft op een middelbare school. Zij vernedert hem in het bijzijn van hun vrienden, hij doet neerbuigend over haar intellectuele capaciteiten. Dan wordt ze ziek en sterft, hij trekt naar het zelfmoordbos in Japan. Daar, in Aokigahara, stuit hij plots op een andere man die gewond is en probeert om het vervloekte bos te verlaten. Samen zwerven de twee mislukte zelfmoordenaars rond, op zoek naar de uitgang en verlossing. Uiteraard komt er een metafysische kat op de koord als achteraf blijkt dat de tweede man uiteindelijk een waanvoorstelling is van de eerste.

Behoorlijk banale, voorspelbare en sentimentele kost eigenlijk.