La Superba had het wellicht beter gedaan als een verzameling kortverhalen, want dat is deze roman eigenlijk. Zwervend door de stad, slempend in bars en cafés, achterafsteegjes en de nachtelijke onderbuik van de stad beschrijft de ik-persoon zijn ontmoetingen. De clichés worden daarbij niet uit de weg gegaan: er zijn talrijke hoeren en haveloze Afrikaanse vluchtelingen die het hoofd boven water proberen houden door legale en minder legale klusjes uit te voeren. De meisjes lopen rond in luchtige niemendalletjes, de mannen houden fanatiek van voetbal.

De taal van Pfeijffer is barok, en daar kan ik mee leven. Wat al minder te verdragen is, zijn de oeverloze en vaak overbodige duidingen die een handeling achteraf nog meekrijgt. Ik snap dat je hier en daar wat uitleg wil geven, maar door het zo omstandig te doen sla je het meer dood dan wat anders. Je voelt je bovendien ook een beetje voor een dommerik versleten, omdat je er natuurlijk ook zelf wel op was gekomen.

Bon, toch nog 2 sterretjes omdat het soms wel entertainend was. Maar op zich verwacht ik veel meer van een schrijver die toch omstandig gevierd wordt.