Vandaag had ik dus opnieuw tijd om in de hof te prutsen en dat is eigenlijk meer dan tijd. Ik heb nog niets gezaaid of geplant, alhoewel ik al wat zaaigoed had gekocht enkele weken terug. Vorig jaar rond deze tijd was ik al ijverig in de weer met zaailingen en dat tegen de goede raad in van meer ervaren moestuinierders die oreerden over ijsheiligen. Maar het weer bleef goed toen, warm en droog. Vandaag vond ik het maar wat kil, maar spitten doet je uiteindelijk wel weer puffen. De rucola die ik vorig jaar liet staan is opnieuw opgeschoten en ook de kerrieplant had al heel wat in zijn mars. De eerste luiewijvenoogst is dus binnen.

Is dat zen burn-out? WhatsAppte mijn moeder voorzichtig en ook mijn lief durft dat woord al eens in de mond te nemen. Ik houd het op stevig overwerkt op dit moment. Misschien deels ontkenning, maar ik heb er eigenlijk ook helemaal geen idee van wat een burn-out eigenlijk precies is. Ik voel me niet slecht of depressief, wel moe. Kan ook niet anders als je elke morgen voor dag en dauw wakker bent. De poes wil al vroeg naar buiten, en daarna geraak ik niet meer in slaap.

Is het een burn-out als je ontevreden bent omdat je al een jaar aan een stuk elke werkdag moet rennen en vliegen om de meest essentiële zaken afgewerkt te krijgen? Dat je gefrustreerd raakt omdat je je werk niet naar behoren kunt doen, nooit de tijd kunt nemen om een creatief idee te laten rijpen maar dat alles altijd dringend, nu, tout de suite en maintenant de deur uit moet? Dat je nog geen zak hebt kunnen realiseren van wat je vorig jaar zo goed en uitgebalanceerd in er marketingplan hebt gegoten omdat er altijd belangrijke akkefietjes van anderen komen tussen tussen gefietst is een behoorlijke bron van ontevredenheid, ja.

De afgelopen weken merkte ik wel aan mezelf dat ik mijn emoties op het werk niet meer helemaal onder controle had. Collega’s afsnauwen en maandag overdreven reageren op een ongelukkige mail van mijn baas. Het zal wel een symptoom zijn, maar dan eerder een signaal voor het bedrijf waar ik werk dan voor mezelf vind ik. Die constante stress en de uitputtingsslag die van de job worden gemaakt, daar reageer ik eigenlijk feitelijk behoorlijk ‘normaal’ op, zou je kunnen zeggen.

Ik ben niet ziek. Ik heb rust nodig, zowel fysiek als mentaal. Maar wat waarlijk ziekelijk is, dat is de mentaliteit die zegt dat we op elk uur van de dag en elke dag van de week op ons best moeten zijn en hyperproductief. Het is de baas die denkt dat je een evenement in elkaar bokst door 10 stoelen te huren en een bak bier te kopen in de Colruyt.

Ik lig niet voor pampus omdat ik eens een paar weken harder dan normaal moet werken of in het weekend eens een tandje moet bijsteken. Ik lig voor pampus omdat die toestand veel te lang heeft aangesleept en dat ik het overzicht ben kwijtgeraakt.

Dus voor 1 keer zouden we kunnen zeggen dat ik perfect normaal ben 😇😇