“We moeten meer luisteren naar ons lichaam”, zegt de dokter terwijl ze mijn ziekteverlof met 2 weken verlengt.

Gisteren was zo’n dag waarop ik niet wakker leek te worden. Watten in plaats van hersenen en het boek dat ik wilde lezen was te moeilijk om te volgen dus schakelde ik maar over naar iets simpeler, eenduidiger. Zonder allemaal nieuwe Russische namen en gebeurtenissen die elkaar in sneltempo opvolgden. Te moe en te lamlendig om iets wezenlijk in de tuin of het huishouden te doen. Toen ik me daarover beklaagde zei mijn dochter: “ach, je hoeft ook nergens voor wakker te worden”, en ze had gelijk.

Volgens Paul Verhaeghe zijn we het luisteren naar ons lichaam verleerd. Dat zegt hij in zijn laatste boek, ‘Intimiteit’, dat ik nog niet gelezen heb. Ik denk er over na en voor zover ik kan zien is ons lichaam altijd al een soort van slagveld geweest. Of toch op zijn minst een niet-aflatend project ter verbetering en verfraaiing. De Griekse beeldhouwers verbeeldden al een ideaal goddelijk lijf, met uitgesproken spieren en krachtige gelaatstrekken. De meeste tijdsgenoten zullen er anders uitgezien hebben, met lijven die uitgemergeld waren door gebrekkige voeding of verminkt door ziektes en ongevallen.

Ons lichaam is altijd een beetje de vijand. Het is moe of het doet pijn, het ziet er niet uit zoals het zou moeten of zoals we het zouden willen. Er komt raar haar gegroeid uit plaatsen waar het niet hoeft en dus waxen we en scheren we en epileren we al sinds de oudheid en wellicht zelfs al daarvoor. Rubens schildert de putjes in de billen van de dames, maar het is speuren met een vergrootglas naar bosjes schaam- of okselhaar. Volgens mijn feministische zusters is onze scheerdrift een complot van de scheermesjesindustrie om ons vrouwen tot meer consumptie aan te zetten, maar het zijn natuurlijk wel de mannen die quasi elke morgen of avond het scheermes ter hand moeten nemen om hun gezicht toonbaar te maken. Je mag er niet aan denken dat mannen plots beslissen zich te bevrijden van dat juk en schaamteloos rond beginnen lopen met woekerende baarden waar Leopold II jaloers op zou worden.

Ik weet niet of we meer of minder moeten luisteren naar ons lichaam. Het lijkt me vooral een kwestie van balans, want mijn lichaam is vaak lui en moet aangespoord worden om in beweging te komen. Eerder denk ik dat we onze geest wat meer rust moeten gunnen en minder moeten prikkelen en afjakkeren. Dat we terug zoals een kind, zonder een spoortje schuldgevoel, uren moeten kunnen bezig zijn met wat ons echt blij maakt zonder dat het productief moet zijn of ergens toe leiden. Je verschuilen achter een dik boek bijvoorbeeld, zonder dat de strijk gedaan wordt of het avondeten bereid. Klungelen met kurk, dwalen in een bos op zoek naar blaadjes of paddenstoelen of takken met een vreemde vorm. Slapen met je kat op je schoot, zomaar, in het midden van de dag of met de trein ergens naartoe waar je nooit eerder bent geweest.