Ik hoorde het eerst van Kate Tempest toen ik op een avond laat naar huis reed, ik denk dat ik vrienden had bezocht. Op de radio werd haar single ‘Hold Your Own’ gedraaid en ik was een beetje ondersteboven. Een nieuwe, jonge Anne Clark roerde zich: dezelfde kwaadheid, dezelfde gevoeligheid, hetzelfde Engelse accent, … Enkel de beats waren moderner. Ze passeerde op Pukkelpop, en ik had er wel willen bij zijn, maar het was te duur en te ver en ik had ook geen zin om tussen al die duizenden vermoeide mensen op een festivalweide te gaan staan. Gelukkig komt ze in het najaar nog naar ons land.

Een van mijn vrienden reageerde dat hij wel mee wilde gaan en toen we daar gingen eten duwde hij mij haar boek in de handen. Ik wist niet dat ze ook al boeken had gepubliceerd, maar ik werd vanaf de eerste paar regels meegezogen in het verhaal. Op een Robert Altman-achtige manier verweeft Tempest de levens van al haar personages met elkaar. Ze leven in London en ze zijn in hun twintiger jaren en proberen op hun eigen benen te staan. Dat lukt niet altijd en zeker niet altijd even goed, want de mensen raken gewond door de rondvliegende brokstukken uit het leven van anderen, van hun moeders en hun vaders.
In wezen is dit boek een schelmenroman in de traditie van films zoals 4 Layer of Lock, Stock and Two Smoking Barrels, maar met de extra dimensie van een flinke portie ongezouten maatschappijkritiek. De leegheid van het Instagram-bestaan, de manier waarop we als een zielloze kudde achter trends en hypes aanlopen, enkel om vast te stellen dat we er ook deze keer niet gelukkiger van worden. Onze ongebreidelde drang om te consumeren, te kopen, elkaar te verslinden en weer uit te spuwen, … De pesterijen van een kafkaëske en bureaucratische overheid die de zwaksten onder ons nog zwakker maakt en naar beneden stampt. Het zijn allemaal behoorlijk voor de hand liggende zaken om je gal over te spuwen, maar Tempest doet het op een intelligente wijze. Subtiel als het kan, brutaal als het moet.

Toegegeven, ze doet soms wel heel erg beroep op de ‘suspension of disbelief’ van haar lezers, maar dit boek heb ik toch met heel veel plezier en smaak verorberd.