Sinds gisteren kan ik dus in mijn LinkedIn bio zetten dat ik een international keynote speaker ben. Ik heb een badge aan een lanyard om dat te bewijzen ook!

Ik werd dus gezeten op een podium in een aula met oranje gordijnen, aan een massieve lange tafel met microfoons op en al. Als het jouw beurt was moest je drukken op een knop en ging je micro aan, net zoals in het parlement. Denk ik. Rechts van mij zat de vice-decaan van de faculteit en naast hem de andere sprekers.

Om te beginnen was het natuurlijk tijd om iedereen te bedanken: de faculteit, de universiteit, de sprekers, de gasten, de studenten, het organiserend comité, de partnerinstellingen, God, klein Pierke en de koffiemadame. Daarna was het tijd voor pauze en koffie. Logisch. Ik stak wat zandkoekjes in mijn mond en dronk nog wat water terwijl een heleboel mensen zich aan mij kwamen voorstellen. Ik zei ‘thank you’ en ‘welcome’ en ‘nice to meet you’ op de meest verkeerde momenten.

Na dat intermezzo kwam de eerste spreker aan de beurt. Dat was een Portugese professor die iets te vertellen had over de “Humor status in conspiracy theories (on the “troika” intervention in Portugal in 2011)”. Ik dacht, amai dat is interessant, maar ik verstond hem maar moeilijk want hij sprak Engels met een accent dat dik en romig was als boter. Na 10 minuten had ik bijvoorbeeld door dat het woord ‘taaijries’ = ‘theories’. En ik moest na hem, dus ik kon er sowieso mijn hoofd niet bij houden.

Ik glipte nog even weg om naar de WC te gaan en toen was het aan mij. Ik las op mijn gemak mijn 14 A4’tjes af en een jongmens van de univ toonde op het juiste moment de juiste slides. Het was alsof wij nooit anders hadden gedaan en er leek ook niemand in slaap gevallen. Er kwam een eerste vraag uit het publiek van een sympathieke dame die ik niet verstond. Gênant wel, en toen ze haar vraag nog eens langzaam herhaalde meende ik min of meer te kunnen opmaken wat er moest geantwoord worden.

Daarna was het tijd voor koffie. En pauze. En koekjes. En een gesprekje met een andere mevrouw die een beetje teleurgesteld was dat ik niets over de ‘meme culture’ had gezegd zoals eerst was aangekondigd. Ik antwoordde dat ik daarvoor net iets te weinig tijd had en dat ik al veel andere dingen te zeggen had en dat ‘meme culture’ eigenlijk als thema best apart kon behandeld worden. Ja, maar het was toch jammer, zei ze. Ik gaf haar gelijk en er waren nog een paar andere mensen die het ‘very interesting’ en ‘insightful’ vonden. Of dat beweerden ze toch.

Na koffiepauze ging het over populisme. Wat het was, wat het niet was. En videoclipjes van Trump en een schema met verbindingslijntjes en driehoeken om het gezegde ‘the enemy of my enemy is my friend’ te illustreren. Ik denk dat ik begin te begrijpen hoe de academische wereld werkt: men neemt een in wezen bijzonder eenvoudig concept, men voegt enkele moeilijke termen en gekleurde pijltjes toe, et voilà: baanbrekende nieuwe inzichten. Na afloop kwam er een vraag uit het publiek. Thank you for your presentation, begon die mens. Daarop werd hij onderbroken door de spreker: Hold on, when you asked the previous speaker a question, you said thank you for your INSIGHTFUL presentation. Was mine not insightful?

Ik weet nog altijd niet of het echt een grapje was.

Daarna ging het over ‘SENSE KEEPERS IN THE NETWORK SOCIETY’, en dan wel meer bepaald een semiotische benadering. Ik leerde dat ook eenvoudige traditionele houtsnijders wel eens contempleren over de abstractie van een punt, net als serieuze onderzoekers. En dat er eind juni een ‘traditional romanian blouse day’ wordt gehouden. Zelf begon ik me af te vragen of er zoiets bestaat als een teveel aan kennis.

De presentatie werd afgesloten met een emotionele interventie van een oude professor die als twee druppels water gelijkt op de acteur Sam Waterston (die van The Killing Fields). Dat de studenten eigenlijk onze meesters zijn en zo. De vice-decaan zette zijn microfoon aan en dankte de professor voor deze wijze inzichten. Dat absurdistische Oost-Europese trekje, ik word er elke keer een beetje meer verliefd op.

De laatste spreker was te ziek om er bij te zijn, maar had gelukkig zijn presentatie opgenomen. Zo kwam het dat we met een hele aula 45 tergende minuten lang naar een gezicht keken dat op een smalle verticale balk op het scherm verscheen. In het Frans ging het over AI en algoritmes en Facebook en de miroir en de metafoor van een visbokaal. Er ging een zucht van verlichting door de hele zaal toen de laatste seconde eindelijk was weggetikt.