Het lijkt alsof de lente al in de lucht hangt deze dagen. Veel te vroeg, en de dagen zijn eigenlijk nog niet lang genoeg, maar van op mijn bed hoor ik al weer vele vogels kwetteren. De kat doet haar best om zo’n vliegend beest te verschalken, maar komt meestal van een kale reis thuis.

De bermen waarlangs ik fiets zijn nog somber en bruingrijs, de bomen wuiven met hun kale takken naar de zwijgende lucht m. Ik verlang naar kleur en licht, naar lange avonden in de ondergaande zon. Naar beter nieuws op de radio, minder chaos en dode dieren. Ik herinner me de tijden toen de wereld simpel was, eenvoudig en binair. De oorlog was koud en leek oneindig, niemand rekende op dooi. De vijand zat in het Oosten, of in het Westen, het is maar hoe je het bekeek.

Nu tolt alles in het rond en keert de wereld om. Iedereen en alles probeert zich staande te houden in het moeras. Vaste grond vinden gaat al lang niet meer en elk ander mens staat ons naar het leven. De wereld krijst, onophoudelijk en als in barensnood.

Misschien worden wij allen opnieuw geboren, en moeten we daarom eerst allen dood.