Het eerste wat ik lees in de krant als ik wakker word is dat Marc Van Ranst zegt dat deze zomer beter niet op reis gaan. Het klinkt allemaal logisch natuurlijk, maar het komt wel een beetje aan als een koude douche. Voor mijn verjaardag van afgelopen zaterdag kreeg ik een ticket naar Odessa van mijn lief. Een citytrip, de eerste week van augustus. Hoe lang droom ik er al niet van om te pootjebaden in de Zwarte Zee, de beroemde trappen uit Pantserkruiser Potemkin te zien. In al mijn enthousiasme had ik al Hotel Mozart geboekt via Booking. We waren een beetje gek om te denken dat de wereld er binnenkort opnieuw zal uitzien zoals voorheen.

Hoestdagboek:

Ik bel naar de huisartspraktijk en vraag of er een dokter kan langskomen en als de receptioniste niet zo gejaagd was had ze mij uitgelachen. Er worden geen huisbezoeken afgelegd, langskomen met mijn symptomen is voorlopig geen optie. Een dokter zal me terugbellen. Dat gebeurt ook prompt en ik leg haar nog eens alles voor. Wel hoest, geen koorts of kortademigheid. Het enige dat me verontrust is dat het al bijna tien dagen duurt. Ze beaamt dat 10 dagen lang is, maar dat ze eigenlijk niet goed het onderscheid kunnen maken tussen bijvoorbeeld een ordinaire bronchitis en een besmetting. Ze mag ook geen antibiotica voorschrijven bij wijze van proefbehandeling. De voorraden moeten voorbehouden blijven voor wie het echt nodig heeft. We spreken af dat ik hen contacteer mocht mijn toestand plots slechter worden. Is het maandag nog niet over, dan moet ik wel langsgaan zodat ik als patiënt met een vermoedelijke besmetting onderzocht kan worden.

In de loop van de dag begint het mij te dagen dat ik enkele jaren geleden ook last had van een hoest die uit het niets leek te komen en maar bleef aanslepen. Toen bleek het een atypische reactie op reflux en hielp een behandeling met Zantac of Pantomed. Dat heb ik nog in de schuif liggen dus ik neem 20 mg op hoop van zegen.

Voor de rest moet ik doen zoals de duiven in Compiègne bij regenweer. Afwachten in een kleine kooi.

Ik stuur mijn dochter naar apotheek om een thermometer. Die van mij heeft zich ergens verstopt en weigert tevoorschijn te komen. Verrassing: er zijn geen thermometers meer, ze komen volgende week binnen. In de Aldi blijven de taferelen blijkbaar hetzelfde: geen droge voeding, geen toiletpapier. Wel wijn.

Het weer is lekker in de namiddag maar ik moet mijn les van deze avond nog wat voorbereiden, mails beantwoorden, studenten stellen vragen. Ik hoor wel het geruststellend geluid van een grasmachine in de verte. Alsof het een gewone dag is met gewone mensenactiviteiten.

Marc Van Ranst draagt op TV vandaag een grasgroene trui. Morgen begint de lente en zullen we vernemen hoeveel meer mensen er gestorven zijn.