Zaterdag 21 maart

Ik zet alle mailboxen en notificaties die met school of werk te maken hebben uit. Mijn hoest is bijna volledig verdwenen en dus voel ik me niet langer een tikkende tijdbom als ik even naar de winkel ga. Mijn lief is er, het weer is mooi.

De bakker komt brood leveren en ik denk terug aan vroeger toen eens in de week de camion van de brouwer aan onze deur stopte om water en tafelbier te leveren. In de zomer kocht mijn moeder ook limonade, zodat wij wisten dat het vakantie was. Er was een melkboer en er reed een autootje door de wijk met een schelle bel om soep te verkopen. Alles komt terug.

Met mijn dochter praat ik over de zomer die komt: zij kijkt uit naar festivals en feesten, naar zomernachten waar geen einde aan komt, naar zorgeloos vertier met vrienden. Ik probeer haar voor al te veel enthousiasme te behoeden, maar die boodschap valt in slechte aarde. Mijn lief en ik hebben er ons al bij neergelegd dat we Odessa dit jaar niet zullen zien. Ik kan me niet voorstellen dat ik me binnen vijf maanden al onder grote groepen mensen begeef, in een vliegtuig zit, metro’s neem samen met duizenden anderen. Elke andere mens is op dit moment een potentiële bron van besmetting, ziekte, dood.

Ik knuffel voorzichtig met mijn lief.

Naar de Colruyt gaan is in deze tijden het equivalent van een uitstapje. Ik moet even aanschuiven, neem een gedesinfecteerde kar. De winkel is merkwaardig leeg voor een zaterdagnamiddag. Er hangt een bijna akelige stilte die ik me nog lang zal herinneren. Ik koop wijn, bier, water, koffie, vlees en groenten waar we de hele week mee zullen doorkomen als het goed is.

In de namiddag gaan we wandelen. We zijn niet alleen, maar iedereen houdt netjes afstand, geniet van de zon en de buitenlucht. Ik hoop dat het zo blijft. In onze straat staan wat buren met een pintje in de hand te keuvelen, ook op veilige afstand van elkaar. Het is hun vaste ritueel, maar eigenlijk mag het niet. Als we een uurtje later buitenstappen om onze avondmaaltijd bij de Indonesiër af te halen is het mini-feestje al voorbij.

Mijn eten smaakt meer dan anders, het breekt de eentonigheid van mijn eigen kookkunsten. In de loop van volgende week ga ik op zoek naar wat andere recepten om de sleur wat te doorbreken.