Vandaag is de dag dat mijn lief en ik zouden trouwen. Voor dag en dauw zou ik zijn opgestaan om mij te laten kappen en opmaken door vaardige handen. (De vraag is of ik überhaupt een oog zou hebben dichtgedaan, ik vermoed dat ik vooral had liggen woelen en draaien, rampscenario’s in mijn hoofd afspelend en ten slotte een paar uurtjes slaap geplaagd door onrustige dromen). Met opgestoken haar, een opgemaakt gezicht en een passende outfit naar het stadhuis. In de gietende regen die deze voormiddag ons deel is zou al dat moois niet echt een lang leven beschoren zijn geweest. We zouden gevloekt hebben en het jammer hebben gevonden dat na weken droogte en de afgelopen zonnige dagen het nu, net nu, het moment was gekomen om de hemelsluizen open te zetten.

Aan het stadhuis wellicht stress omdat er mensen nog niet zijn, de weg kwijt zijn, geen parkeerplaats vinden of de verkeerde afrit hebben genomen. Of opluchting omdat iedereen er al is, netjes op tijd. Ik zou de fotograaf instructies hebben gegeven om al een eerste paar foto’s te nemen. Om 10h20 de korte ceremonie, met de wellicht gebruikelijke blablabla. Een belegen grapje over de huwelijksnacht of dat we nog veel kindjes mogen maken of iets dergelijks waar we beleefd om zouden hebben gelachen. Na tien minuten terug buiten, maar dan helemaal echt getrouwd.

In het echte leven staan we traag op, mijn lief en ik. Het regent pijpenstelen, er staan zelfs blaasjes op het plat dak. Goed voor de tuin, denk ik. Het is koud en ik zet de verwarming op en we zeggen tegen elkaar dat het misschien maar best is dat we vandaag niet moeten trouwen. De kat doet luidkeels haar beklag over het slechte weer en kijkt me aan alsof ik er persoonlijk verantwoordelijk voor te houden ben.

Vroeg in de namiddag klaart het op, ik gooi wat mest op het gazon dat er na de droogte van de afgelopen zomers nog altijd wat schriel bij ligt. In de moestuin zie ik aardappels opschieten op de meest onverwachte en onbedoelde plaatsen. Op de plek waar ik sla heb gezaaid steekt van alles de kop op, maar het is nog te vroeg om te zeggen of het onkruid dan wel eetbaar is. De primula’s glorieën onbeschaamd. Ik strooi slakkenkorrels op al mijn zaailingen, de slakken zelf kunnen gerust terecht in de rest van de tuin.

Laat in de namiddag rijden we naar de stad, waar we lekker eten hebben besteld om er toch nog een beetje een feestelijke dag van te maken. We drinken champagne, en mijn lief heeft van de winkel eerder een bosje rode rozen en gele tulpen meegebracht. Onder het eten proberen we ons een voorstelling te maken van de komende zomer. Mijn lief heeft al ergens mondmaskers besteld tegen dat we weer meer onder de mensen mogen komen.

Na het eten zet ik de eerste aflevering van Masters of Sex op. Die huwelijksnacht is nog niet voor vanavond.