Normaal gezien waren mijn man en ik deze morgen vertrokken naar een B&B ergens in Limburg voor een weekendje weg. Even er tussenuit, wandelen, fietsen, boeken lezen. Een week of twee geleden was het al duidelijk dat dat we voor onze eigen gastronomie zouden moeten zorgen, maar dat zou ons wel lukken dachten we. Afhaalrestaurants genoeg in de buurt en het luxueuze ontbijt dat ons werd beloofd zou ons ook al een eind ver brengen. Maar goed, normaal zijn deze tijden niet en toen we de steeds alarmerender cijfers onder ogen kregen van de opnames en sterfgevallen deze week drukte ik toch op annulerings-button van mijn reservering. Jammer, want het had ons wellicht wel deugd gedaan, na alle turbulentie van de afgelopen weken en maanden.

Langzaamaan gaat het land weer op slot. Straks wellicht de kappers en de schoonheidssalons, net nu ik terug een afspraak moest maken om mijn uitgroei bij te laten kleuren en mijn nagels te laten bijwerken. Het zijn kleine zorgen in het grotere geheel. Op school geven we al een week of twee terug online les, allicht tot spijt van een aantal studenten. Maar ook hun leven staat nu even stil , voor onbepaalde tijd. Maar de vrouw van mijn collega is ziek en kan niet zoveel hebben, dus COVID oplopen tijdens lesmomenten is niet zo’n best idee.

Gisteren keek ik voor het eerst sinds lange tijd nog eens naar De Slimste Mens, omdat de geweldige Delphine Lecompte meedoet. Ze is grappig en breekbaar, ze is intelligent en scherp en een eeuwig klein meisje dat goedkeuring behoeft van de wereld. Maar ze schrijft ook gedichten als sprookjes of schilderijen van Jeroen Bosch. Op de TV ziet haar haar eruit alsof er een hele spuitbus goedkope haarlak op is leeggespoten, in een deerniswekkende poging om Delphine of toch minstens een deel ervan in het gareel te krijgen. Omdat Herman Brusselmans in de jury zit wordt er gedaan alsof Delphine de vrouwelijke variant op Brusselmans is. Dat mocht hij willen natuurlijk, maar Delphine is oneindig veel keer meer getalenteerd dan Brusselmans ooit was.

Ik hou van haar columns of sporadische opiniestukken waarin ze zich niets aantrekt van geplogenheden en niet lijkt te beseffen dat ze zich helemaal niet conformeert aan de mening du jour. Ongegeneerd neemt ze de verdediging op zich van de geniepige klootzak die Woody Allen is, maar van haar kan ik dat hebben. Ze spreekt over haar eetstoornissen, alcoholisme en kleptomanie zoals een ander over een bezoek aan de kapper. Achteloos, alsof het niets te betekenen heeft en al helemaal niet met de ernst van iemand die noodzakelijkerwijze een van de laatste taboes moet doorbreken.

Elk weekend sneuvelt er in de glossy bijlage van een krant wel een taboe, vaak van vrouwelijke kunne. Menstruatie, endometriose, de menopauze, vaginale schimmels, okselhaar of het gebrek daaraan. Bij de mannen is het lijstje korter: kaal worden en erectiestoornissen. Ja, dan ben je snel uitgepraat natuurlijk.

Uiteindelijk houdt Delphine zich nipt overeind in het finalespel. De voormalige vrachtwagenchauffeur kan content zijn.