Sinds gisteren is mijn man 50. Een halve eeuw dus, zo constateerde mijn dochter verschillende malen. In andere tijden waren we vast naar een chique restaurant gegaan met een goede sommelier. En we hadden vrienden en familieleden uitgenodigd voor een rommelig feest met goedkope wijn, het verkeerde bier en vettige hapjes. We zouden roezemoezen en een stuk of 9 mensen zouden de grap maken dat hij er geen jaar ouder dan gisteren uitzag.

Maar in dit pandemiejaar wordt alles kleiner, dus bleef het bij een avond thuis met de kinderen en een uithaalmenu van één van de betere restaurants in de stad. En omdat ik de hele dag in de weer was geweest met de voorbereiding van de verbouwingen die maandag beginnen had ik zelfs geen tijd gehad om een fles champagne te halen. Gelukkig hadden zijn collega’s een bos bloemen en een fles cava laten leveren, dus we konden toch 1 kurk feestelijk laten knallen.

De hele dag sleuren met dozen, boeken, halve kasten, stoffige DVD’s, afgeleefde lampenkappen en anders fraais zorgde er voor dat ik na het eten enkel nog in de zetel kon ploffen en bleef steken op het eerste TV-kanaal op de zapper. En zo gebeurde het dat we op deze avond samen keken naar Frankie & Johnny in plaats van andere memorabele dingen te doen.

In de film speelt Al Pacino een kok die net uit de bak is en de kans krijgt om aan de slag te gaan in het restaurant waar Michelle Pfeiffer serveerster is. Eigenlijk moet Pfeiffer/Frankie een ietwat onaantrekkelijke of minstens een doordeweekse madame voorstellen, maar dat lukt haar niet zo goed. ’t Is te zeggen, Pfeiffer is een goede actrice, daar niet van, maar geen mens dat gelooft dat ze er uit ziet als een doorsnee vrouw. Nu ja, uiteindelijk komt het wel goed tussen Frankie en Johnny, al heeft die arme Pacino daar flink zijn best voor moeten doen. Met zijn stomme verliefde kop komt hij ook eens opdagen op haar bowlingavond met vrienden, terwijl ze gezegd had dat hij dat niet mocht doen. Vandaag zou Frankie dan de politie bellen om hem aan te geven voor stalking en zou Johnny opnieuw in de bak vliegen of een restraining order aan zijn broek krijgen.

Verder viel het me weer op dat er in 1991 blijkbaar nog films gemaakt werden over kleine mensen en hun kleine dromen. Pfeiffer wil graag een kleuterjuf zijn in plaats van kelner in een restaurantje met enkel stamgasten die steevast uit het bejaardentehuis lijken te komen. Simpele werkmensen, dat is tegenwoordig een zeldzaamheid in films.

Na de film mocht ik eindelijk naar bed. De kat, die we in de vooravond hadden verhuisd van Gent naar Ternat, zodat ze tijdens de verbouwingen niet in de weg zou lopen, of gewoon weg zou lopen, die was wat gekalmeerd en verstopte zich niet langer onder de zetel. Ik aaide haar nog een laatste keer, probeerde haar de weg naar de kattenbak diets te maken en viel daarna in slaap.