“Vrouwen die schrijven krijgen soms kinderen. Ter ere van Moederdag bekijkt Renée van Marissing in het Literatuurmuseum mooie, soms ontroerende foto’s van schrijvers met hun kinderen.”

Zo gaat de inleiding van een blogpost voor dat Literatuurmuseum die verder vooral lijkt te bestaan uit wat gemeenplaatsen over ouderschap die bij een handvol foto’s worden gepleurd. Gelukkig is het Moederdag vandaag, en ben ik vroeg wakker zodat ik tijd heb om me een beetje boos te maken over dit soort beunhazerij. Ik heb de Vespers van Rachmaninov opgezet, gestileerde wanhoop op koormuziek die ten hemel stijgt. Dat verzacht misschien de zeden en het gemoed.

Ter ere van Moederdag laat het Literatuurmuseum het moederschap uitgommen, alsof het een ervaring is die onbeduidend is en al helemaal niet in de weg mag lopen van Het Schrijverschap. In naam van de Genderneutraliteit hebben we trouwens ook alles wat naar vrouwelijkheid verwijst naar de vergeetput verbannen. Er zijn geen schrijfsters meer, of directrices, kunstenaressen, leraressen, verpleegsters, beeldhouwsters of studentes en wat weet ik allemaal niet. Het gaat nu om de functie en niet om het geslacht en daarom hebben we alles maar bijeengeharkt onder de mannelijke vorm. Het mannelijke als norm en het vrouwelijke dat zich daaronder schikt.

God – of iemand anders – verhoede dat er geschreven zou worden over het moederschap. Over die transformerende ervaring in een vrouwenleven die tegelijkertijd tragedie en triomf is. Laat ons vooral stom en stil blijven over de schitterende complexiteit van sommige moeder/dochter relaties. Laten we niet de grenzeloosheid van sommige moeders die zo hun zonen opslokken benoemen. Laat ons zwijgen over de verstrengeling tussen moeder en kind die een opvoeding altijd oplevert en vertel niet dat het ontwarren daarvan dat jaren duurt en kostelijke kwetsuren oplevert. Laat ons muisstil zijn over ijzige moeders die hun eigen kinderen afwijzen, keer op keer.

Het moederschap is in de kunst ofwel Goddelijk ofwel minderwaardig en niets daartussen. Het zijn de koele madonna’s met een zogend kind aan de borst, het zijn de Walkuren die soldaten moeten baren voor het vaderland. Het zijn de smetteloze engelen die immer stralend het huishouden bestieren.

Alle moeders weten het. Kinderen krijgen en kinderen hebben is groots en banaal tegelijkertijd. Het is vies en vermoeiend en het is het niet te beschrijven geluk van een kind op je schoot dat nog zachtjes stinkt naar de zandbak. Het is vloeken en wakker liggen, het is trots zijn op elk stap die ze doen. Het is wanhopig verlangen naar tijd voor jezelf en zonder kind. Het is zien dat ze je rijker maken en beperken tegelijkertijd.

Wees schaamteloos moeder, jij die schrijfster bent of arbeidster, tekenares, poetsvrouw of lerares. Zinger er over, schrijf er over, maak er een prachtig schilderij van als je kunt. Laat aan iedereen weten dat jij een moeder bent. En vier vandaag je dag. Leg ongegeneerd je voeten in de zetel, neem die dure bos bloemen in ontvangst en vraag waar de pralines blijven. Laat het huis verslonzen, ga dansen met vriendinnen en bestel een chique diner.