Gisteren was het de laatste dag van een verlengd weekend en ook nu weer plensde de regen tegen de ramen. In andere jaren zou zo’n lang weekend gevuld zijn met straatfeesten in de stad, toevallige ontmoetingen met vreemden en vage bekenden, rommelmarkten en babbelen met vrienden tot heel laat in de nacht. Het zou het soort weekend zijn dat je doet verlangen naar de echte zomer met echte Gentse Feesten een verre reis in het vooruitzicht.

Maar de tijden zijn wat ze zijn en dus is het weer niet enkel koud en treurig, ook de lethargie dreigt ons op te slokken. Mijn man en ik staren door het raam, zuchten wat en geven de hoop op een leuke dag op. Er is niets spannend dat zich onverwacht kan aandienen, geen blik naar buiten die ons op ideeën brengt waar we enkel een auto voor nodig hebben en een wild plan. Dus blijven we binnen, onder de deken of languit op de zetel. Er is koers op TV, zoals er elke dag koers op TV is.

Terwijl mijn man boven naar een podcast luistert over Napoleon zet ik een film op. Carmen y Lola, over een ontluikende lesbische liefde tussen twee Roma-meisjes in de buitenwijken van Madrid. Het is het soort prent dat je normaal zou kunnen zien tijdens een filmfestival of in een kleine bioscoop die gespecialiseerd is in arthouse films. De druilerige voormiddag wordt plots wat warmer, een explosie van kleuren golft de woonkamer in. Eerst zien we Carmen die zich klaarmaakt voor haar verlovingsfeest. Ze draagt oorbellen die een hand groot zijn, en glitter overal. Een tiara die de Koningin van Engeland zou doen blozen. Later maakt haar moeder zich zorgen over haar dochter en of die wel de kleren van haar man zal strijken en hem op tijd eten zal maken.

Lola studeert voor haar examens en kijkt niet naar de jongens om, tot wanhoop van haar ouders. Ze wil lerares worden en versiert de vervallen gebouwen in de buurt met kleurige graffiti van vogels, dat aloude symbool dat staat voor vrijheid en verlangens die dreigen verloren te gaan. Langzaam worden de meisjes naar elkaar toegedreven, al moet dat dan in het grootste geheim gebeuren. Het is een bedachtzame film, met echte mensen. Sensueel op tijd en stond, zonder dat het ooit in vulgariteit vervalt. En nu zeg ik er niets meer over, behalve dan dat je zelf moet kijken op vrt.nu Tot midden juni of zo.

Later in de middag, als de koers is afgelopen, klaart het weer nog even op. We besluiten toch nog naar buiten te gaan en zitten even later een beetje te koukleumen op een terras. We kijken uit naar het weekje Ardennen dat we geboekt hebben in juli. En we dromen heel zachtjes van een citytrip naar Parijs ergens daarna. Verder dan dat durven we nog niet, want niets is zeker en alles schuift of zakt weg in een onzeker moeras. Maar een croque monsieur op een terras in Parijs? Ja, die dagdroom durven we ons stilaan terug permitteren.