Het is bijna vakantie, vrijdag vertrekken we voor een weekje naar de Ardennen. Ik knoop hier en daar nog wat onafgewerkte eindjes aan elkaar voor het werk. Ik beantwoord mailtjes waar dat moet, maar je merkt nu al dat alles gezapiger verloopt dan tijdens andere maanden. Het hoeft niet meer zo nodig nu, direct of onmiddellijk. De dringendheid der dingen is afgenomen, het is alsof we terug beseffen dat de wereld ook zonder ons gewoon blijft draaien.

Zonet kwam de kattenoppas op bezoek om kennis te maken. Niet zozeer met mij, wel met de kat. Omdat het net etenstijd was toen dat jongmens hier was, begon Fidelle ook die illustere onbekende te bestoken met kopjes en gevlei langs de onderbenen en gaf zo de indruk dat ze zich best wel aan de sociale geplogenheden houdt. Dat moet ik als eigenares/dienares natuurlijk ten stelligste ontkrachten. De standaardhouding van mijn kat is hautain, afstandelijk, kieskeurig en behoorlijk bang van alles wat onbekend is en veel lawaai maakt.

Tot vorig jaar brachten we tijdens onze vakanties de kat onderdak bij de vader van mijn dochter. Maar blijkbaar klikte het niet langer met de andere kat daar, met veel kopzorgen tot gevolg. En ook plassen waar het niet hoorde, dus die logeerpartijtjes zijn voorgoed verleden tijd. Gelukkig is daar de vrije markt, die naadloos inspeelt op de noden van de kleinburger met voldoende centen en op zoek naar rust, comfort en regelmaat. Tegen betaling van een luttele som komt een jongedame of jongeman dagelijks je huisdier gezelschap houden. Hoe langer ze blijven, hoe meer je ze moet betalen en desgewenst kunnen ze ook de brievenbus legen, de planten water geven en de vuilbakken buitenzetten. Desgewenst betekent hier: tegen een klein extraatje. Desgewenst heb ik dus ook een dagelijkse update via WhatsApp van het reilen en zeilen van de kat besteld. Alsook een foto, als bewijs dat Fidelle nog leeft en braaf haar bordje heeft leeggegeten.

Het was niet duidelijk of mijn uiterst efficiënte kattenoppas (laptop open, vragenlijst afgewerkt, rondleiding door het huis, geweldig beleefd) een jonge man of een jonge vrouw was. Een vrouwelijke voornaam, een uiterlijk als een communieknaapje en scoutsachtige outfit. Begrijp me niet verkeerd: vrijheid blijheid en zolang men zich maar goed voelt in zijn/haar/hun genderexpressie. En als men zich wil laten aanspreken met bepaalde specifieke voornaamwoorden, dan zal ik daar mijn uiterste best voor doen (behoudens hier en daar een onbedoelde vergissing), want wat maakt het ook uit?

Maar verwarrend is het natuurlijk wel, want je beweegt je normaal gezien in een wereld waar het 0 dan wel 1 en zelfs al neigt het naar 0,5 dan weet je uiteindelijk wel langs welke kant het dubbeltje uiteindelijk rollen zal. Ik moet een beetje lachen met mezelf en ik denk aan de verzuchting van wie in de jaren ’60 hopeloos passé en conservatief was in progressieve tijden. Toen de jongens hun wilde haren lieten groeien en de meisjes zich in bluejeans en gebatikte hemden tooiden en niemand nog wist wie wie was en wat waar was.