Is dat nu ook al grensoverschrijdend gedrag?, bromt een vriend in onze WhatsApp groep. ‘Want ja, als een hand op een schouder nu ook al grensoverschrijdend is, dan weet ik het ook niet meer hoor’, gaat hij verder.

Hij heeft gelijk natuurlijk. Een toevallige hand op een schouder is wellicht niet grensoverschrijdend. Er is ook geen vrouw ter wereld die daarvoor naar een ombudsman, een vertrouwenspersoon of de politie zou stappen. Alleen: het is nooit enkel een toevallige hand op een schouder. Het begint daar misschien mee en je denkt ‘was dat ongepast?’ en je stelt jezelf gerust ‘welnee, het is immers slechts een toevallige hand op mijn schouder, wees nu toch eens niet zo achterdochtig, die man bedoelde daar niets mee, hij heeft je toch niet aangerand?’

Maar het blijft natuurlijk nooit bij dat ene onbenullige voorval, want anders was je het al lang vergeten. De hand op je schouder behoort toe aan je mentor, je promotor, je baas, je manager. Iemand die iets te zeggen heeft over waar jij met je job heen zou kunnen gaan, in een omgeving waar er velen geroepen zijn en weinigen uitverkoren. En dan volgt er nog een ‘voorval’. Het kan een e-mail zijn of een sms of een onnozel bericht op Facebook. Iets dat over het werk gaat, maar toch ook niet. Je probeert de boot af te houden, de deur vriendelijk dicht te houden. Je hebt misschien iets te uitnodigend gelachen om een stomme mop die hij maakte. Misschien hadden die hakken niet gehoeven, misschien was er een knoopje van je blouse blijven open staan.

Het is nooit die ene keer dat die hand op je schouder kwam te liggen. Het is alles er rond, ervoor, erna. De geniepige intimidatie, de openlijke bangmakerij. Het is de optelsom van alle kleine termen en factoren die van jou opgejaagd wild maken. De grapjes waar je tegen dient te kunnen, de wetenschap dat hij jou wel iets kan maken en jij niets in handen hebt en moet stamelen dat hij zijn hand op jouw schouder heeft gelegd. En dus bijt je op je tanden en je verdraagt wat je niet zou moeten dragen en je zwijgt tot je al je stilte hebt ingeslikt en stilletjes van het toneel verdwijnt.

Want je weet ook dat er altijd iemand is die zal vragen of ‘dat’ nu ook al grensoverschrijdend gedrag is.