Gisteren las ik het boekje ‘Wat wij zagen’ uit. Dat was het boekenweekgeschenk van 2021, geschreven door Hanna Bervoets. Ik kocht het een paar weken geleden voor zo’n anderhalve euro in de Kringloopwinkel.

Lezen zat er de afgelopen weken niet echt in, omdat het zo druk was op mijn werk. Een nieuwe job, veel beroering en mensen die aandacht nodig hadden. ‘s Morgens vroeg vertrekken, elke dag een paar sprintjes trekken en dan ‘s avonds met een volle kop in de zetel ploffen – allemaal weinig bevorderlijk om je daarna nog op wat zware lectuur te storten.

Maar gisteren diende zich nog eens een namiddag aan zonder enige verplichting of gezelschap en na mijn middagdutje had ik plots behoefte aan een breinsnack. En daar lag Hanna dan plots te blinken: een dun boekje met een beloftevolle inhoud.

In ‘Wat wij zagen’ vertelt de ik-persoon over haar tijd bij de firma Hexa die in opdracht van een sociaal media platform ‘content’ moet beoordelen. Een soort ‘goed voor druk’, maar dan voor een online omgeving.

Dat betekent natuurlijk dat de mensen die gerapporteerde filmpjes, foto’s en andere zaken moeten bekijken aan nogal wat visuele gruwel worden blootgesteld. Puppies en schattige kittens die doodgemarteld worden, inventieve manieren van zelfverminking, mensen die van gebouwen springen of geduwd worden, IS-video’s van mensen in een kooi die dan in de fik gezet wordt. Kinderporno. De geintjes die de mensheid uithaalt op dat vlak zijn quasi eindeloos.

Tegen een loon dat belachelijk laag ligt wordt van die ‘zieners’ verwacht dat ze zich als een halve psychopaat opstellen. Bij het beoordelen van de ‘content’ wordt verwacht dat ze zich laten leiden door regeltjes en voorschriften. Is er bloed te zien bijvoorbeeld? Is naast de val van de 64ste verdieping ook de landing te zien? Etc.

Mensen die ik hier gemakshalve maar als ‘normaal’ zal omschrijven zijn nu eenmaal empathisch ingesteld. Als we een dood klein schattig diertje zien schiet ons gemoed vol. Zo zag ik ooit tijdens een natuurdocumentaire een babypinguïn verdwalen in een sneeuwstorm en toen moest ik bijna kotsen van spanning.

We waden niet ongestraft maanden door de riolen van het internet. In het beste geval word je cynisch en raak je afgestompt. Of je denkt uiteindelijk dat de aarde plat is, de holocaust nooit gebeurde en we geregeerd worden door reptielen in maatpak. Wie kan worstelt zich uiteindelijk een weg terug naar de oppervlakte en likt daar zijn wonden.