Er gebeuren elke dag vreselijke dingen in de wereld en mijn straat. Een kat is vermist, een bever heeft aan een boom geknaagd. Een schoolbus is in een ver land het ravijn in gedoken, ergens op de wereldbol loopt een mijn onder water, wordt een kind mishandeld, een vrouw vermoord, een man opgehangen voor iets dat geen misdaad is.

Om de andere week komt iemand in de krant de meerwaardetheorie van Marx uitleggen. Benadrukt hoe dat we allemaal uitgebuit worden en dat de tijd die we verkopen aan een baas, een bedrijf, een instelling veel kostbaarder is dan wat we ervoor krijgen. Telkens is de oplossing een bucolisch fantasielandschap waarin we kalm en onverstoord leven en zorgen voor elkaar. Dicht bij de natuur, dat spreekt voor zich. En de keukens worden gedeeld, zoals ten tijde van de kommunalka’s in de Sovjet-Unie. Ik moet denken aan de documentaire over een zieltogende autofabriek in Moskou. Ooit werkten er 65.000 mensen. De limousines die de grote parades op het Rode Plein voorafgingen werden er geproduceerd. Rond 2010 loopt er voor de laatste keer een order binnen voor 5 limousines en wat volgt is een oer-Russisch verhaal van absurd optimistisme en typische gelatenheid. Iedereen weet dat de missie tot mislukken gedoemd is, maar op de één of andere manier zet iedereen er toch de schouders onder. Wie de parallellen vindt mag ze trekken.

In de krant wordt Paul Verhaeghe geciteerd die zegt dat we honderd jaar geleden veel minder werkten. We stonken ook harder en onze tanden vielen uit. Onze kinders stierven aan difterie en mazelen en we crepeerden aan de meest onnozele aandoeningen omdat we te stom waren om er iets aan te doen. Niemand ging naar Parijs, niemand las een boek, niemand ging naar school en er was geen Netflix. Gelukkig maar, want niemand had een televisie of een telefoon.

Nu ben ik de laatste om een status quo te bepleiten, maar de weg naar het nieuwe arbeidersparadijs lijkt lang en geplaveid met de ego’s van brosialistische broeders die zich als gids hebben opgeworpen.

Op TikTok kom ik de lispelende Zizek tegen (hoe zou je anders zijn naam kunnen uitspreken) die op zijn onnavolgbare wijze uitlegt dat een maatschappij die extreem inclusief is tegelijkertijd ook drijft op extreme uitsluiting. Trans women are women en wie daar even over wil nadenken is een TERF en een transfoob. Ik loop er nog een paar dagen op te kauwen, maar ondertussen wordt mijn feed gekaapt door de Wednesday-dance challenge. Ik vraag me af wat het verschil is tussen Grime en Rap, en als ik maar lang genoeg blijf scrollen op die app zal ik iemand tegenkomen die me het aanschouwelijk zal uitleggen.