Het jaar begint in mineur. Een maand of wat geleden heeft mijn vader ‘officieel’ de diagnose dementie gekregen, al was het natuurlijk al langer duidelijk dat er iets aan de hand was. Terugkijkend dringt natuurlijk het besef door dat de ziekte al jaren geleden zijn brein is binnengeslopen. Het plan is om zo lang mogelijk thuis te blijven. Via een organisatie komt een ergotherapeut bekijken hoe het huis zo veilig mogelijk kan gemaakt worden. Op zijn advies worden er leuningen langs de trappen geïnstalleerd.

Eind februari verjaart mijn man, twee weken later ben ik aan de beurt. Hij wordt er 51, ik 50 en eigenlijk moeten we ook nog ons groot trouwfeest organiseren, maar veel animo voelen we daar niet voor. Het blijft bij wat kleine festiviteiten; een kroegentocht in Brussel (waarbij we dus hoop en al twee cafés aan doen) en de avond nadien gaan we ergens lekker eten. Een paar dagen later heeft mijn man corona.

De eerste week van de paasvakantie reizen mijn man en ik met de trein naar Marseille. Ik vergeet bijna mijn handtas op het perron, maar verder verloopt alles vlekkeloos. We ontdekken een bijzonder fijne stad met zeer hartelijke inwoners. De Parijse mentaliteit van snel, snel, snel en kelners die nors je bord op tafel mikken is hier ver te zoeken. Het voorjaar is nog maar amper begonnen en de temperaturen zijn nog fris, maar licht is zuiders en mooi. We dwalen door de kleine straatjes bij de oude haven, maken een boottocht naar de Calanques en wanen ons ’s avonds in een bazaar in Algiers. Het is de deugddoende stilte voor de storm.

Na de relatieve rust van de vakantie verandert er van alles op het werk. Mijn baas vraagt me om een andere functie op te nemen en ik ga daar twijfelend op in. Ik voelde me op mijn plaats waar ik zat, maar er moet hier en daar geschoven worden en voor ik het weet heb ik niet langer Levenslang Leren maar een heuse bacheloropleiding onder mijn hoede. Ik krijg een team onder mijn hoede dat nog half in shock is door de veranderingen en mag direct beginnen met de opdrachtverdeling voor het volgende academiejaar. Dat we met minstens 2 VTE’s minder moeten vullen, dat is ook nog een fijne boodschap die ik mag brengen. Met zowat 40 mensen in het team moet ik op mijn meest extraverte kant gaan zitten en dat is niet wat ik het makkelijkst vind.

Mijn man gaat ondertussen met de regelmaat van de klok onder de scanner liggen om in zijn hoofd te laten kijken. In mei lijkt dat restantje van de tumor in zijn hoofd toch weer een klein beetje gegroeid en gaan alle alarmbellen af. De chirurg staat al met scalpel en mes in de aanslag, mijn man gaat op de rem staan. Uiteindelijk wordt er besloten om het ding plat te bombarderen met 29 sessies radiotherapie. Gelukkig mogen we (of hij) wachten tot na de zomer en kunnen we eerst nog op reis.

Met mijn vader gaat het snel veel slechter. Het type dementie waar hij aan lijdt (Lewy body dementie) zorgt voor hallucinaties en wanen waar weinig tegen te beginnen valt. De politie moet hem een paar keer terugbrengen omdat hij niet meer weet waar hij is en hoe hij terug thuis moet geraken. In het begin valt dat nog op te lossen door hem op pad te sturen met een GPS-tracker, maar het gebeurt natuurlijk ook dat hij buiten glipt zonder. In juni reageert hij erg slecht op een nieuw medicijn en verliest hij het bewustzijn door een bloeddrukval. De MUG komt ter plekke, enkele dagen later mag hij terug naar huis.

Het eerste weekend van juli, ironisch genoeg op het moment dat we met de kinderen en kleinkinderen zouden samenkomen om zijn 75ste verjaardag te vieren, loopt het helemaal mis. Hij loopt met een mes de straat op, overtuigd dat hij jacht maakt op een pedofiel. Hij wordt opgehaald door een ambulance en de politie. De hele zomer brengt hij door op de gesloten afdeling van de geriatrie, waar hij ook nog eens twee medepatiënten te lijf gaat. Noodgedwongen moet het verplegend personeel overgaan tot een combinatie van medicatie en fixatie om hem in toom te houden en de veiligheid van anderen te garanderen.

Op het werk overleef ik ternauwernood mijn eerste examenperiode. Er zijn veel fraudegevallen en ik kan maar net vermijden dat we een examen ongeldig moeten verklaren. Uiteindelijk sluiten we de eerste examenperiode af met slechts 1 beroepsprocedure en doodmoe kan ik het academiejaar afsluiten. De laatste losse eindjes moet ik zo laten, want de laatste week voor het collectieve verlof heb ik ook Corona. Gent Feest zonder mij, ik breng de eerste dagen van de zomer voornamelijk in bed door.

Mijn dochter behaalt op een haar na haar tweede academische mastertitel, er moet ooit nog werk gemaakt worden van die thesis. Ze vindt een stek in Brussel, the kid’s allright.

Op 20 juli vertrekken mijn man ik op reis. Omdat Lufthansa onze vluchten maar blijft verschuiven en uiteindelijk helemaal afgelast gaan we met de auto. In drie dagen roadtrippen we via Slovenië, Bosnië & Herzegovina, de Servische Republiek, Kroatië en Montenegro tot in Tirana. Daarna doen we nog Ohrid en Skopje in Noord-Macedonië aan, vervolgens Thessaloniki en Meteora. De reis doet ons deugd, we genieten op een gezapig tempo van alles wat op onze weg komt en van elkaar. We weten dat het najaar nog druk een vreemd genoeg wordt.

Halverwege augustus zijn we terug en ik vlieg er direct in met de tweede zittijd en de voorbereidingen van een nieuw academiejaar. Mijn man begint de 25ste met zijn behandeling. Mijn vader kan begin september verhuizen naar een woonzorgcentrum in de buurt, zijn agressie lijkt min of meer onder controle. Blijkbaar is er dan toch een goede balans gevonden in de medicatie en er zijn dagen dat hij bijzonder helder en bij de pinken is. Er zijn ook andere dagen natuurlijk.

In oktober wil ik van het filmfestival genieten, maar die plannen worden doorkruist omdat een docent in botsing komt met het bestuur van de school. Eén en ander wordt breed uitgesmeerd in de media en ik heb het er bijzonder moeilijk mee dat ik niet kan reageren op de halve waarheden en de flagrante leugens die ik her en der te lezen krijg. Ik fulmineer dan maar bijzonder veel tegen mijn man. Die heeft de eerste weken van de bestralingen bijzonder goed doorstaan, maar naar het einde toe begint toch de vermoeidheid toe te slaan. Ik ben blij dat we afgesproken hebben dat hij niet te vlug terug aan het werk gaat en zijn tijd neemt om zowel fysiek als mentaal te herstellen.

In de herfstvakantie gaan we voor een paar dagen naar Charleville-Mézières. Opnieuw een broodnodig rustpunt in de hectiek die mij (ons) omringt. Mijn moeder heeft ondertussen besloten haar huis te verkopen en kijkt uit naar een nieuw appartement. Dankzij de makelaar loopt de verkoop van een bijzonder leien dakje, en op enkele weken tijd tekent ze zowel de compromis van de verkoop als die voor de aankoop van een appartement.

Het jaar loopt op zijn laatste voeten en ik heb minder gelezen en geschreven dan anders. Ach, het is wat het is en het leven dient zich nu eenmaal anders aan dan we het verwachten. Ik heb geleerd dat ik telkens weer kan opveren, als ik de intensiteit van het wereldse bestaan maar voldoende kan afwisselen met momenten van stilte en relatief isolement.