De vakantie begint de vorm aan te nemen waarin de dagen in elkaar overlopen en zich nog maar moeilijk van elkaar laten onderscheiden. Ik word wakker, drink koffie, geef te kat te eten. Daarna terug in bed omdat de helderheid van geest zich nog niet aandient. Ik droom, verwarde flarden van een leven. Plots is Jane Birkin dood, ze is even oud als mijn vader. Overal waar ik kijk wordt ze gedefinieerd aan de hand van haar relatie met die vermaledijde Serge Gainsbourg. Gelukkig heeft ze de courage gehad om hem aan de deur te zetten toen zijn verslavingen en destructief en agressief gedrag niet enkel haar, maar ook haar kinderen bedreigde.

Rond een uur of vier komt mijn man en we kijken samen naar de Wimbledon finale. Alcaraz moet het opnemen tegen de oude rot Djokovic, en midden in een game dat al een kwartier duurt moeten we ervandoor. We hebben op Boomtown afgesproken met S., om samen naar Whispering Sons te gaan kijken. Normaal gezien zou Michelle Gurevich ook optreden en hadden we ook daarvoor tickets, maar er scheelt iets met haar waardoor ze optreden na optreden afzegt. Jammer, maar het is niet anders. En het zijn Gentse Feesten, dus het is altijd een beetje de bluts met de buil. Terwijl we staan te wachten met een pintje in de hand informeert S. naar onze vakantieplannen. Ik leg uit dat we binnen enkele dagen met de nachtboot vanuit Rotterdam naar Hull vertrekken en dan om te beginnen een week in de buurt van Newcastle zullen verblijven. Volgens S. een funky idee, want Newcastle zou door collega’s omschreven worden als het Charleroi van Engeland. Ik antwoord dat dat me niet stoort, integendeel. Over het algemeen ben ik nogal fan van vergane glorie en een industrieel verleden dat zich diep in de geesten van de mensen heeft ingegraven. Dat is in elk geval interessanter dan die afgelikte middenklasse bestemmingen waar alles braaf geregeld is en iedereen netjes in de pas loopt. Het enige dat misschien een beetje kan tegenvallen is het weer. De komende week komt de temperatuur nauwelijks boven de twintig graden en uit, en er lijkt ook geregeld wat regen te vallen. Ach ja, dan blijven we gewoon binnen met een boek.

Als de Whispering Sons beginnen kunnen we tot onze verbazing bijna helemaal vooraan staan. Nochtans loopt de zaal bijna helemaal vol, maar het publiek is relaxed en vanop ons plekje hebben we goed zicht op het podium. Het kapsel van de zangeres doet een beetje denken aan dat van Marieke Lucas Rijneveld, en ze heeft dezelfde androgyne uitstraling. Ze hult zich steevast in een kostuumvest die minstens twee maten te groot is en heeft een stem als een klok. Hun muziek houdt het midden tussen stevige stonerrock en heerlijk ouderwetse new-wave, dus het is geen verrassing dat het publiek voor minstens de helft uit gezapige oude rockers bestaat, zoals wijzelf. Enfin, niet helemaal, maar hopelijk snappen jullie een beetje wat ik bedoel.

Ik ben achteraf erg blij dat ik hen eindelijk aan het werk heb gezien. Ze stonden al langer op mijn verlanglijstje, maar je weet hoe dat gaat. Op het moment dat ze in de buurt zijn is het nooit het geschikte moment om te gaan, of het is te koud, of te laat of te dit of te dat. In de Handelsbeurs loeien de gitaren en galmt de stevige bariton van Fenne over het publiek. Als ze niet zingt fluistert ze ons toe of schudt ze ons schreeuwend wakker. Verder ben ik geen muziekrecensent, maar laat ik gewoon zeggen dat het een erg goed concert was en dat ook S. (die een beetje sceptisch was) overstag is gegaan.

Na zo’n indringend concert heb ik altijd even tijd nodig om de emoties en de adrenaline of andere hormonenbrij te laten bezinken. Ik kan dan niet onmiddellijk terug naar de orde van de dag, het volgende concert en het rumoer van de mensen is er me dan even te veel aan. Hetzelfde heb ik met boeken. Na afloop wil ik er nog even kunnen over nadenken en in mijn hoofd mee bezig zijn, in plaats van direct te beginnen aan het volgende.

Enfin, het ligt aan mij. Niet aan jullie.