Vandaag word ik nog eens geplaagd door de moeder aller migraines. Het lijkt alsof iemand met een drilboor mijn hersenpan wil oplichten, daarna alsof mijn rechterhersenhelft tot moes werd geslagen door een middeleeuwse goedendag. Af en toe aanvallen van misselijkheid en het gevoel dat mijn ogen uit hun kassen puilen. Ik slik Dafalgan en Ibuprofen alsof het snoepjes zijn en kruip nog even in bed. Uiteindelijk is de keuze om hoofdpijn te hebben thuis, dan wel in een kasteel ergens op het platteland van Northumbria. Ik kies voor het laatste en dus zetten we koers naar Alnwick Castle, op ongeveer drie kwartier rijden van Newcastle.

Onderweg zet ik nog even mijn theorie over de vriendelijkheid van de mensen hier versus de onvriendelijkheid van de mensen in Roemenië uiteen. In Engeland (en over het algemeen in de Angelsaksische wereld) heerst een echte ‘service culture’. Ga je ergens binnen, dan word je begroet en waar mogelijk geholpen. Ik ga ervan uit dat dat te maken heeft met de achtergrond van fooien geven, je hebt er iets bij te winnen als je vriendelijk bent tegen mensen die je op de één of andere manier bedient. Musea en andere bezienswaardigheden hangen bijvoorbeeld erg af van donaties en je vangt nu eenmaal geen vliegen met azijn. In Roemenië (of dat was toch mijn ervaring toen ik in maart een aantal dagen in Boekarest verbleef), is het omgekeerde waar. Mensen zijn er over het algemeen in erg in zichzelf gekeerd en weinig behulpzaam. Mijn taxirit van en naar de luchthaven verliep er bijvoorbeeld in complete stilte. Ik vond dat niet erg, maar het staat in schril contrast met de spraakzaamheid van de gemiddelde taxichauffeur elders in de wereld. Mijn theorie is dat door de achtergrond van de communistische dictatuur het wantrouwen en de afstandelijkheid meer loonden. Was je te vriendelijk tegen iemand die later ergens van werd beschuldigd, dan kon jij ook in de klappen delen. Je hebt dus veel te verliezen als je vriendelijk bent tegen iemand. Geen idee of mijn theorie ook klopt, want vorig jaar in Albanië waren de mensen dan weer extreem hartelijk.

Alnwick Castle speelt rollen in Downton Abbey en Harry Potter, en daarom moeten we er wel heen. Vandaag is het nog steeds in handen van de Percy familie en dat zul je geweten hebben. De zelfverheerlijking van de hoge adellijke familie druipt van de muren. Verder wel een mooi en goed onderhouden kasteel, dat wel. Veel activiteiten voor families met kleine kinderen, zoals leren vliegen op een bezemsteel of boogschieten. Daarna betalen we nog veel te veel geld voor een bezoek aan de tuinen. Mijn man wil nog naar zee, naar Craster meer bepaald. Een kwartier rijden van Alnwick en na een korte wandeling langs de kust kun je de ruïnes van Dunstanburgh Castle bewonderen. Ik zeg tegen mijn man dat ik het wel weer veel moeite vind om veel niets te verdedigen tegen wat eigenlijk? Hij mompelt iets over de Noormannen, maar als ik het opzoek blijkt dat het wel degelijk een prestigeproject was toen graaf Thomas van Lancaster wilde tonen aan Koning Edward II dat hij de grootste had. Maar de wandeling ernaartoe is absoluut de moeite waard.

Daarna duiken we hongerig een pub in. Op de terugweg zet mijn man Wham op en ik kom tot de conclusie dat ik Careless Whisper echt wel hun beste nummer vind.