Column verschenen in De Standaard op 4 oktober 2018

In mijn leven zijn er nog altijd 2 doden waar ik ontzettend boos op ben. Niet op die dode mensen zelf, dat zou behoorlijk vreemd zijn, en het zou ook helemaal niets uithalen. Maar ik ben wel nog altijd kwaad om de complete nutteloosheid van hun overlijdens.

Han was een vriend die 20 jaar geleden totaal onverwacht en behoorlijk Jordy-gewijs stierf. Veel te vroeg werd hij als een jonge vogel het ouderlijke nest uit geduwd. Dat stelde op zich niet zo heel veel voor, maar toch, het was iets. Een warm bed, eten op vaste uren, iets of wat structuur, een min of meer houvast. Tot zijn moeder hem echt te lastig vond en zijn vader hem met zijn bijna 18 jaar als oud en lelijk genoeg beschouwde om het op zijn eentje te redden. Maar lelijk was hij niet en oud evenmin. Wij, zijn vrienden en vriendinnen, waren zelf nog veel te groen achter onze oren om te beseffen dat het vreselijk fout zou aflopen. Ach, we werden zelf nog veel te veel opgeslokt door onze adolescentiepijnen en probeerden ons zo goed als mogelijk voor te bereiden op een zelfstandig leven in de grote boze wereld. Gelukkig werd bij ons de vloer niet onverwacht onder onze voeten weggeslagen, het was al moeilijk genoeg zo.

Han klapperde nog even met zijn vleugels voor hij niet veel later onverbiddelijk op de straatstenen van het leven te pletter sloeg. Op de dag van zijn begrafenis regende het alsof de zondvloed was begonnen. Ik veegde wat slierten nat haar uit mijn gezicht en las in de kerk dapper de brief voor die we de avond voordien voor hem hadden geschreven. Achteraf bleef ik met een vriendin op het kerkhof koppig wachten tot de doodgravers de put onder de treurwilg terug opvulden. We gooiden nog een sigarettenpeuk in het graf en toen keken we niet meer om.

Na al die jaren denk ik nog steeds: zo had het niet hoeven aflopen.

De tweede dode is Amy Winehouse. Ik leerde haar kennen, samen met de rest van de wereld, toen de single “Back To Black” onophoudelijk op elke zender te horen was. Die klok van een stem waar ik eerst een ferme souldiva achter had vermoed, bleek in werkelijkheid toe te behoren aan een tenger vrouwtje dat ergens in de 20 was.  Amy en ik,  wij  begrepen elkaar. “I cried for you on the kitchen floor”, zong ze. Wel, dat deed ik ook. En ook op de vloer van de badkamer en in de zetel van de living. ’s Nachts schrok ik meer dan eens wakker met een dichtgeknepen keel en de tranen in mijn ogen, omdat mijn kerel ook was teruggekeerd naar zijn vorige vriendin of ondertussen al naar de volgende onderweg was. Ik werd zo snel vergeten zodat het leek alsof ik er nooit was geweest. “Kept  his dick wet”, kweelde Amy nog over dat stuk verdriet waar zij haar hart aan was verloren, en zo was het maar net. Nu, zoveel jaar later weet ik dat een man die je doet huilen op de keukenvloer zelden of nooit die tranen waard is. Ik rol hoogstens nog eens met mijn ogen wanneer ik omringd door vriendinnen op café nog eens het verhaal doe van mijn kwalijke avonturen met dat heerschap. En waar de betovering ooit zat kan ik nu helemaal niet meer begrijpen.

Amy heeft jammer genoeg nooit het punt in haar leven bereikt dat ze met haar vriendinnen kan lachen om haar doldwaze fratsen met Blake. Toen het succes haar omhelsde stond haar Mr. Nobody terug voor de deur. Niet met bloemen, wel met puppy-ogen en een doos vol pretpillen en een drankverslaving. Ach, ze had niet veel meer nodig om over het randje te gaan en dat Amy geld opbracht was belangrijker dan haar mentale en fysieke gezondheid. Rehab was niet aan haar besteed volgens haar daddy, en plots was het over en uit voor één van de meest getalenteerde stemmen van haar generatie. Dat zij gestorven is en die zakkenwassers niet, van die onrechtvaardigheid hangt het universum nog steeds uit zijn voegen denk ik soms.

Nu heb ik gelukkig een lief van een heel ander kaliber. Hoogstens moet ik soms wat zeuren over die Ikearekjes die we een naar geleden kochten en die nog steeds niet ophangen. Ik zou het zelf doen, maar dat eindigt toch maar met een groot gat in de muur, een rekje dat kapot is en terug bittere tranen op de keukenvloer.