Slechte nacht achter de rug, hoestbuien, keelpijn, koortserig gevoel. De kat houdt me dan ook nog eens uit mijn slaap. Als ik op ben moet ik om te beginnen de nieuwe regels voor stages doorsturen naar de stagiairs en de bedrijven. Iedereen moet thuis blijven, dus ook onze studenten.

Eén student die nu zijn stage van thuis uit moet afwerken laat weten dat hij liever zou stoppen. Ik vraag waarom en zijn antwoord is dat hij wil helpen, nu de onze maatschappij stilletjes ontwricht. Dat snap ik, maar de jongeman is helaas geen verpleger noch onderwijzer. Er is niet veel dat hij kan doen, behalve binnenblijven, zijn leeftijdsgenoten aanspreken als ze ongewenst gedrag vertonen en netjes verder studeren. Misschien moet ik hem adviseren om mondmaskers te leren stikken, zoals zoveel andere mensen op dit moment nu doen. Dat levert misschien niet zoveel op in termen van medisch verantwoord materiaal, maar het gevoel nuttig te zijn en ‘iets’ te doen en daarmee een klein beetje vat te krijgen op de wereld is ook belangrijk.

Ik tuimel deze dagen van de ene virtuele meeting naar de andere, iets waar ik een hekel aan heb omdat ik dan het gevoel heb dat ik niets ‘echt’ of productief doe. Volgens mijn lief – die nog wat langer mijn lief zal blijven omdat ons huwelijk ondertussen is uitgesteld – heb ik geen talent voor een managementsfunctie. Hij heeft gelijk.

De pedagogen en onderwijskundigen die ik her en der volg geven tips over online onderwijzen, maar ik heb geen tijd om die te lezen. Het blijft voor iedereen zoeken en improviseren. Onze lessenreeks digitale marketing leent zich gelukkig erg goed tot een online omgeving, maar dat is natuurlijk niet voor iedereen zo. Het besef dat we een lichting studenten zullen moeten laten afstuderen die niet alle kansen heeft gekregen of alle leerdoelen hebben behaald zal voor veel collega’s moeilijk te verteren zijn. Ik hoop maar dat deze jongeren in deze uitzonderlijke omstandigheden misschien andere vaardigheden opdoen. Nog erger is de wetenschap dat kansarme leerlingen op dit moment een vogel voor de kat zijn: zonder internetverbinding en computer lukt het gewoonweg niet en dan hebben we het nog niet gehad over een gebrek aan ruimte of stimulerende omgeving.

Mijn collega die gisteren naar het ziekenhuis moest laat weten dat hij slechts een gewoon griepje heeft gevangen. Hij moet tien dagen in strikte afzondering. Zucht van opluchting toch wel.

Mijn dochter ontsnapt even aan het huisarrest en gaat wandelen met een studiegenoot die in de buurt woont. Ze krijgt van mij de opdracht ook nog naar de winkel te gaan en komt terug met een zak aardappelen. Zelf ben ik op zoek naar potgrond, maar tenzij ik 57 zakken bij de Gamma bestel kom ik voorlopig van een kale reis terug.