Waar komt die bijtende hoofdpijn toch vandaan, vraag ik me af als ik wakker wordt. Oh ja, het is bijna de tijd van de maand en dat gaat af en toe gepaard met migraine. De stress van deze periode heeft er vast ook mee te maken. Ik neem wat Paracetamol en bereid me voor op een dag pijn verbijten, want het start niet mis met golven van misselijkheid en oorsuizen. Maar blijkbaar heb ik nog ergens een verlaat de gevangenis zonder te betalen kaart liggen, want in de namiddag trekt de pijn weg. Ik slaag er zelfs in om een yogasessie af te werken en daarna zwaai ik nog wat in het rond met de kettlebell. Die yogasessie is zelfs de eerste van een ’30 day challenge’, maar we weten allemaal dat ik dat nooit afgewerkt krijg. En al helemaal niet op 30 dagen, hoe motiverend Adrienne ook uit de hoek kan komen.

Mijn lief en ik, wij wonen niet samen, of toch niet de hele tijd. Er is de kinderweek, die we elk afzonderlijk en met onze eigen kinderen doorbrengen in onze huizen. De andere week hokken we samen in zonde. Zo doen we het al jaren en zo deden we het de afgelopen weken ook. We zien ook niemand anders, behalve dan elkaar. Om de afstand tussen beide huizen te overbruggen is er wel een autorit nodig, die zo’n drie kwartier duurt. Plots laait de discussie op of ‘je lief bezoeken’ een noodzakelijke verplaatsing is. Marc Van Ranst vindt van niet en het lijkt er even op alsof we de rest van deze periode (die vermoedelijk tot 3 mei zal duren) gescheiden van elkaar zullen moeten doorbrengen. Dat is extra zuur, omdat we deze maand eigenlijk zouden trouwen. Dat feestje gaat voorlopig niet door, we hebben een nieuwe datum geprikt in juli en hopen dat we dan wel een bescheiden feestelijk moment met onze dichte familie mogen inlassen.

Later op de avond komt er dan enige nuancering: volwassenen met een jarenlange vaste relatie zouden elkaar wel nog mogen ‘bezoeken’. Bon, ik wil me aan de regels houden en mijn gezond verstand gebruiken, maar meer dan een maand lang elkaar niet mogen zien zal behoorlijk hard zijn. Ik weet niet goed hoe ik dat voor mekaar moet krijgen.

Om mijn gedachten wat te verzetten kijken mijn dochter en ik naar een film. Ze kiest ‘The Eternal Sunshine of the Spotless Mind’. Die heb ik natuurlijk al gezien, maar behalve dat Kate Winslet de hoofdrol speelde ben ik alles vergeten zo blijkt. Dat Jim Carey haar tegenspeler was, bijvoorbeeld en dat Kirsten Dunst er ook in mee doet. Ik erger me terug aan de lage beeldkwaliteit, maar verder gaat alles goed. Ik kan wat tot rust komen, de film boeit me en ik snap weer waarom iedereen die zo goed vond indertijd. Alleen, wat een vervelend mens is die Clementine toch? (Goed geregisseerd wel van Gondry, ze is dan wel overdreven ambetant, je hebt er toch enige sympathie voor).