Het is een dag die maar wat voortkabbelt. In de voormiddag werk ik wat, of ik houd mezelf toch voor dat ik dat doe. Ondertussen surf ik wat op het wereldwijde web. In de New Yorker lees ik een veel te lang portret over Fiona Apple waar ik veel van opsteek omdat ik haar blijkbaar compleet gemist heb eind jaren ’90 en begin 2000. Wellicht omdat ik toen veel te bezig was met het grootbrengen van een kleine en ik dus voor niet veel anders tijd had. Ik ontdekte haar pas toen ik keek naar de Netflix-serie The Affair en zij de auteur bleek van de geweldige titeltrack.

Ze brengt morgen een nieuw album uit en daar ben ik benieuwd naar.

In de tuin ontdek ik dat een paar van mijn courgetteplantjes de kop opsteken. Hoera! Verder blijft het wachten op een goede regenbui, het is al weer een paar weken droog en mijn zanderige grond heeft dorst, en nog geen beetje. Dit weekend komt het ervan, zo belooft het weerbericht. Een droog voorjaar lijkt meer en meer het nieuwe normaal te zijn, voor zover ik me kan herinneren is dit het derde jaar op rij. Niet toevallig is dit het derde jaar dat ik met een moestuin bezig ben.

Ons trouwfeest hebben we uitgesteld naar 19 juli, maar of ook dat zal kunnen doorgaan is nog maar de vraag. We hebben allebei weinig zin in een korte ceremonie enkel in het bijzijn van getuigen en dan terug naar huis. Er mag ook wel een minimum aan festiviteiten aan verbonden zijn, maar het is nog compleet onduidelijk of we op die datum al ergens met een twintigtal familieleden mogen genieten van een feestelijke maaltijd. Het grotere feest dat we voor onze ruimere familie en vriendenkring hadden gepland eind augustus, daar zullen we ook een kruis over moeten maken vrezen we.

Ik vraag me af of we ooit uit deze staat van paranoïa – waarbij elk contact met andere mensen een besmetting kan opleveren – zullen wegraken. Als er een vaccin komt, misschien. Het is een vreemde tweesprong, waarop ik me bevind: een verlangen om vrienden te zien, familie te bezoeken, elkaar weer als vanouds te kunnen aanraken en de angstige gedachte dat dit ronduit gevaarlijk risicogedrag is. Het lijkt eeuwen geleden dat ik me nog in overvolle treinen of metrostellen bevond, voor een goed gevuld klaslokaal stond of mijn wenkbrauwen liet epileren tijdens een kappersbezoek.

Mijn dochter werkt verder aan haar paper dat ze in de loop van de avond moet inleveren. Ik profiteer ervan om naar Hustlers te kijken, een film over strippers met J-Lo in één van de hoofdrollen. Toen die uitkwam bejubeld als een soort feministische schelmenfilm met grote woorden als ‘sisterhood’ en ‘vrouwelijke solidariteit’. Er was zelfs behoorlijk wat verontwaardiging toen bleek dat de film geen enkele nominatie voor een Oscar in de wacht sleepte. Ik heb me geweldig geamuseerd, Hustlers is echt wel een visueel spektakel met heel wat vrouwelijk schoon in de etalage. Maar het verhaal en de plotlijn zijn flinterdun of quasi onbestaand, en uiteindelijk is heel de film een goed excuus om anderhalf uur quasi naakte dames op je scherm te laten paraderen.

Goede soundtrack, dat wel. Onder andere met Criminal van Fiona Apple!