Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt, zo schreef Jeroen Brouwers ooit. In de kerk prevelt een priester wel eens dat geen mens een eiland is. Wat we jaren geleden deden – een afslag die we namen, een mens die we ontmoetten, een jurk die we droegen – zindert nog na in vandaag.

We zijn onwetend over wat we teweegbrengen in een ander. Onze levens strekken zich uit, onzichtbaar als de wortels van een boom die meters verder het plankier omhoog duwt. Er wordt soms aan ons gedacht door mensen die wij al lang vergeten zijn. En wij gaan verder met de afwas of bergen de stofzuiger op.

Eenzaamheid is wanneer je iets bent dat graag iets anders raken zou, maar enkel ijle lucht beroert. Wanneer jij degene bent die werd vergeten door wie je ooit tegenkwam en die je niet genoeg wist te vertederen of te storen om niet op te lossen in de nevelen van de tijd. Wanneer de dagen van de week voorbijglijden zonder dat iemand weet wie je bent, wat je doet of wat je ooit was toen je er nog toe deed. Wanneer enkel het tikken van de klok tegen je spreekt of je leven verbeeldt.

Wanneer je iets vertelt maar niet begrepen wordt al spreek je wel dezelfde taal. Wanneer de schoonheid van de stad je te veel wordt en er niemand is waarin je kan overlopen.

Wanneer God je verlaten heeft en nooit meer terugkomt.