Op Facebook was er iemand die reclame maakte voor de serie ‘Copenhagen Cowboy’. Op Netflix wordt de reeks aanbevolen met de blur: ‘Na een leven lang verkocht te zijn als menselijk geluksbrenger, zint een vrouw met mysterieuze bovennatuurlijke gaven op wraak tegen degenen die haar onrecht hebben aangedaan.’ Normaal gezien zou ik dan al afgehaakt hebben, want superhelden en -heldinnen zijn zo mijn ding niet. Maar de Facebookvriendin had het over het Servische en Chinese misdaadmilieu, bevreemdende gebeurtenissen en beklemmende stiltes. En ja, oké, dan kun je mij natuurlijk wel krijgen.

Ik heb alle zes de afleveringen erdoor gejaagd vorige zondag. Dat was de laatste dag van de vakantie, dus ik wilde er nog eens goed van profiteren. Bovendien regende het en had ik de dagen ervoor al mijn huis opgekuist, dus er was niets of niemand om mij tegen te houden. En mijn man wilde op zijn gemak naar de koers kijken, dus ik had het rijk voor mij alleen.

Copenhagen Cowboy hebben we te danken aan Nicolas Winding Refn, een Deense regisseur. Die ik niet bij naam kende, alhoewel hij ook Baby Driver op zijn naam heeft staan.

Maar goed, op die regenachtige zondagnamiddag liet ik mij onderdompelen in de wereld van Refn en zijn Copenhagen Cowboy. Ik kwam terecht in een universum dat geschapen leek door een liefdesbaby van Paulo Sorrentino, Quinten Tarantino en Haruki Murakami. Refn besteedt net als Sorrentino duidelijk heel veel aandacht aan het esthetische aspect: de kostuums, de decors, de gebouwen, … alles is overdacht tot in het kleinste detail. Tarantino komt dan weer om de hoek kijken wat de verhaallijn betreft: een beetje ultraviolence wordt niet geschuwd en voor de liefhebbers is er kungfu. En het lichtjes bovennatuurlijke en absurdistische doet dan weer een beetje aan Murakami denken. Maar dat betekent absoluut niet dat Refn een kloon is. Het tempo van de reeks is loom, er niets van de gejaagdheid en de snelheid te merken die dan weer een Tarantino kenmerkt. Momenten van stilte nemen een heel prominente plaats in en spreken boekdelen, zoals dat dan heet.

De sets van Refn worden heel vaak overgoten met een harde fluo-belichting in rood, blauw, purper, lila, … en dat werkt wonderwel. Het is ook Refn zijn handelsmerk, als ik zo de affiches van Baby Driver en Only God Forgives bekijk.

Over de verhaallijn hoef ik op zich niets meer toe te voegen aan wat Netflix zelf zegt. Miu is een heldin die met haar bedrieglijke onschuld al snel je hart zal stelen en daar zal je geen spijt van hebben.